![]() |
|
|
Onderwerp Opties | Zoek in onderwerp | Waardeer Onderwerp | Weergave Modus |
#1
|
|||
|
|||
Etiquette in het rusthuis en de geriatrie
Etiquette in het rusthuis en de geriatrie
ma 17/04/2017 - 15:43 Fred Breuls Hoe spreek je een hoogbejaarde aan? Spreek je best luider en gebruik je eenvoudige taal? Misschien doe je ook beter zo joviaal mogelijk, al was het maar om hen op hun gemak te doen voelen. Bewoners van rusthuizen en patiënten in geriatrische afdelingen worden soms zeer betuttelend aangesproken, uiteraard met de beste bedoelingen. VRT Fred Breuls is regisseur bij VRT Nieuws. Onlangs werd zijn 91-jarige schoonvader voor een longontsteking in het ziekenhuis opgenomen. "Jongske, hoe is het met ons?” Had ik dat goed gehoord? Een verpleger die net van school lijkt te zijn sprak mijn hoogbejaarde schoonvader aan met “jongske". Even dacht ik eraan hem erop te wijzen dat de man in het ziekenhuisbed zijn overgrootvader zou kunnen zijn en dat het gepaster lijkt hem aan te spreken met meneer. Maar ach, wat zou ik ermee bereiken? De jonge verpleger zou mijn wrevel niet snappen en het zou tot ongemakkelijke situaties kunnen leiden achteraf. Ik verbeet mijn ergernis en deed alsof er niets aan de hand was. Uiteindelijk was het belangrijker dat mijn schoonvader goed verzorgd werd, eender hoe hij werd aangesproken. Goede bedoelingen Het is van alle tijden: verplegend personeel dat hoogbejaarden zeer familiair aanspreekt, alsof het om kleine kinderen gaat. Het klopt dat mensen met een hoge leeftijd wat hardhoriger kunnen zijn en soms wat meer tijd nodig hebben om op vragen te antwoorden. Maar het zal je maar overkomen dat je in een ziekenhuisbed ligt te bekomen van een longontsteking, suf van de medicijnen en dat je wordt aangesproken als een kleuter. In het rusthuis van mijn grootmoeder zaliger deed zich precies hetzelfde voor. Mijn grootmoeder was het Nederlands niet helemaal machtig en begreep daardoor niet altijd wat er tegen haar gezegd werd. Gevolg was dat er extra luid tegen haar gesproken werd, alsof ze hardhorig was. Gelukkig zeiden ze al geen “meiske” tegen haar. “Anna, ga je op stap?” werd haar gevraagd als we haar kwamen halen. Mijn grootmoeder glimlachte uit beleefdheid. Ze was een trotse dame die het in het begin wat moeilijk had toen ze zichzelf niet meer kon verzorgen. Dat de jonge verpleegsters haar soms té familiair benaderden, nam ze erbij. Ze bedoelden het immers goed. Dank je wel Het kan ook anders. Op bepaalde dagen in het ziekenhuis werkte verpleegster Martine. Zij zorgde ervoor dat mijn schoonvader extra zorgen kreeg, zorgen die door haar collega’s soms werden overgeslagen. Misschien door tijdsgebrek, vergetelheid, wie zal het zeggen? En Martine sprak mijn schoonvader aan met “meneer”. Ik werd er stil van. Het doet deugd te horen dat er respect is. Het gaat immers om iemand die wel hulpbehoevend is, maar die je in de eerste plaats ziet als je grootmoeder of de vader van je partner. Je bent bezorgd en triest. Respect kan troost bieden in een omgeving die je niet gewoon bent. “Meneer”, het maakte van hem opnieuw een mens. Dank je wel, Martine. Bron Breuls, F. (2017, April 17). Etiquette in het rusthuis en de geriatrie – Fred Breuls. Opgehaald van deredactie.be: http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/o...pinie/1.2953936 Persoonlijke mening Ik ben het volledig eens met de opiniemaker. Ik kan mij er ook mateloos aan ergeren, wanneer verzorgend personeel mensen op een kleutertoon aanpreken. Dat moet meer aandacht krijgen tijdens de opleiding. Wanneer (oudere) personen hulpbehoevend en/of hardhorig is wordt die persoon snel betuttelende toon aangesproken. Net zoals in het opiniestuk vermeld staat, handelt het personeel met de beste bedoelingen. Daar twijfel ik ook niet aan, maar het is een aandachtspunt waaraan gewekt moet worden. Zelf denk ik soms ook,aan ze mij later ook zo aanspreken? Ik denk verzorgend personeel (vaak) onbewust overschakelt, zonder dat te beseffen. Ik denk dat we het kunnen vergelijken met iemand die in een rolstoel zit, die gaan we vaak ook anders (betuttelend) gaan behandelen. Maar ik wil ook even de tijd nemen om het verzorgend personeel via deze weg een hart onder de riem steken. Ze geven elke dag het beste van zichzelf om zo goed mogelijk voor de mensen te zorgen ondanks steeds hogere eisen en werkdruk. Dus bij deze een welgemeende dankjewel en een dikke duim voor alle goede zorgen! Bedankt! Laatst aangepast door Arne.V*nacker : 17th April 2017 om 20:39. |