Barst
16th June 2011, 20:34
We leven comfortabel en gezond
BRUSSEL - Vlaanderen boven, waar je nauwelijks armen vindt en huizen betaalbaar zijn. De gemiddelde Vlaming werkt hard maar kort, heeft een eigen huis en geeft zichzelf 7,5 op tien voor levenskwaliteit.
Is de Vlaming gelukkig en gezond, vindt hij gemakkelijk werk, geniet hij op zijn oude dag van de vruchten van zijn arbeid, of gaat hij gebukt onder bittere armoede? Meten is weten, dacht het Vlaams Parlement en het bestelde de Sociale Staat van Vlaanderen 2011, bijeengeschreven door 's lands beste onderzoekers terzake. Hun cijferwerk, 327 pagina's over de gemiddelde Vlaming, vergeleken met de rest van de EU, krijgen de Vlaamse volksvertegenwoordigers vandaag in handen.
De Vlaamse minister-president, Kris Peeters (CD&V), onthoudt alvast dat de Vlaming 'niet te veel gezondheidsproblemen heeft, een comfortabele woning en goede leerprestaties' en dat hij 'kort maar hard werkt'. Opvallend minpuntje: wie het al slecht heeft, riskeert te blijven sukkelen. Armen zijn er in Vlaanderen minder dan in de rest van Europa, maar ze hebben het niet gemakkelijk om hun armoede te ontgroeien.
Een eigen huis
Wie dacht dat wonen in Vlaanderen door de stijgende vastgoedprijzen stilaan onbetaalbaar wordt, heeft ongelijk. Een woning kost hier gemiddeld 184.000 euro -tussen 1996 en 2009 werd een gewoon woonhuis zomaar even 265 procent duurder. Desondanks blijkt wonen in Vlaanderen betaalbaar. Je moet die prijzen immers vergelijken met het gemiddelde inkomen.
Eens je dat in rekening brengt, zie je dat wonen voor Vlaamse eigenaars nog relatief goedkoop is: 16procent van hun inkomen gaat naar hun huis, terwijl het Europese gemiddelde 20procent bedraagt. Een sociale huurder betaalt gemiddeld nog minder, maar wie een huis huurt op de privémarkt is een pak slechter af: die betaalt gemiddeld 35procent, iets meer dan het Europese gemiddelde van 33procent.
De verklaring heeft voor een deel te maken met het inkomen van wie huurt: wie niet rijk genoeg is om een huis te kopen, zal ook niet veel over hebben nadat de huur is betaald. Maar huren op de privémarkt ís in Vlaanderen ook duurder dan kopen, dat door de overheid financieel wordt gestimuleerd. Een eigen huis is al helemaal een zegen voor wie het helemaal heeft afbetaald: ouderen, een gemiddeld eerder kwetsbare groep die een meevaller best kan gebruiken.
Reken je rijk
Vroeger was je arm als je onder de armoedegrens leefde. De armoedegrens ligt op 60 procent van het landelijke gemiddelde inkomen en verschilt dus van land tot land. Daardoor kon het armoederisico -het percentage mensen in armoede- in armere, Oost-Europese landen soms niet veel verschillen van dat in landen als België (of een regio als Vlaanderen). Daarom wordt sinds kort ook rekening gehouden met twee andere factoren: hoeveel gezinsleden werken en hoeveel comfort je hebt. Arm zijn betekent nu ook dat minder dan een vijfde van de gezinsleden werkt, of dat je bijvoorbeeld geen tv hebt, geen badkamer, nooit een weekje op reis kunt.
Wat blijkt? In Vlaanderen heeft bijna iedereen een tv, een badkamer en een realistisch vakantieplan. Volgens de nieuwe criteria zijn hier nog nauwelijks armen: 0,4 procent van de Vlamingen combineert de drie criteria, dat is bijna de laagste score van de hele EU. In Roemenië, de Europese armoedekampioen, is dat 4,7 procent; in Duitsland nog altijd 1,7 procent, wat aantoont dat een goed draaiende economie niet altijd goed is voor alle inwoners.
Wie de pech heeft toch arm te zijn in Vlaanderen, raakt daar niet gemakkelijk uit. Arm zijn is onder meer slecht voor je schoolresultaten, je gezondheid, je arbeidskansen. Opvallend is ook dat, terwijl de Vlaamse werkzaamheidsgraad stijgt, het aantal gezinnen waar bijna niemand werkt zo goed als gelijk blijft: de armste gezinnen profiteren dus niet van een aantrekkende arbeidsmarkt.
DS, 16-06-2011 (Wouter Woussen)
BRUSSEL - Vlaanderen boven, waar je nauwelijks armen vindt en huizen betaalbaar zijn. De gemiddelde Vlaming werkt hard maar kort, heeft een eigen huis en geeft zichzelf 7,5 op tien voor levenskwaliteit.
Is de Vlaming gelukkig en gezond, vindt hij gemakkelijk werk, geniet hij op zijn oude dag van de vruchten van zijn arbeid, of gaat hij gebukt onder bittere armoede? Meten is weten, dacht het Vlaams Parlement en het bestelde de Sociale Staat van Vlaanderen 2011, bijeengeschreven door 's lands beste onderzoekers terzake. Hun cijferwerk, 327 pagina's over de gemiddelde Vlaming, vergeleken met de rest van de EU, krijgen de Vlaamse volksvertegenwoordigers vandaag in handen.
De Vlaamse minister-president, Kris Peeters (CD&V), onthoudt alvast dat de Vlaming 'niet te veel gezondheidsproblemen heeft, een comfortabele woning en goede leerprestaties' en dat hij 'kort maar hard werkt'. Opvallend minpuntje: wie het al slecht heeft, riskeert te blijven sukkelen. Armen zijn er in Vlaanderen minder dan in de rest van Europa, maar ze hebben het niet gemakkelijk om hun armoede te ontgroeien.
Een eigen huis
Wie dacht dat wonen in Vlaanderen door de stijgende vastgoedprijzen stilaan onbetaalbaar wordt, heeft ongelijk. Een woning kost hier gemiddeld 184.000 euro -tussen 1996 en 2009 werd een gewoon woonhuis zomaar even 265 procent duurder. Desondanks blijkt wonen in Vlaanderen betaalbaar. Je moet die prijzen immers vergelijken met het gemiddelde inkomen.
Eens je dat in rekening brengt, zie je dat wonen voor Vlaamse eigenaars nog relatief goedkoop is: 16procent van hun inkomen gaat naar hun huis, terwijl het Europese gemiddelde 20procent bedraagt. Een sociale huurder betaalt gemiddeld nog minder, maar wie een huis huurt op de privémarkt is een pak slechter af: die betaalt gemiddeld 35procent, iets meer dan het Europese gemiddelde van 33procent.
De verklaring heeft voor een deel te maken met het inkomen van wie huurt: wie niet rijk genoeg is om een huis te kopen, zal ook niet veel over hebben nadat de huur is betaald. Maar huren op de privémarkt ís in Vlaanderen ook duurder dan kopen, dat door de overheid financieel wordt gestimuleerd. Een eigen huis is al helemaal een zegen voor wie het helemaal heeft afbetaald: ouderen, een gemiddeld eerder kwetsbare groep die een meevaller best kan gebruiken.
Reken je rijk
Vroeger was je arm als je onder de armoedegrens leefde. De armoedegrens ligt op 60 procent van het landelijke gemiddelde inkomen en verschilt dus van land tot land. Daardoor kon het armoederisico -het percentage mensen in armoede- in armere, Oost-Europese landen soms niet veel verschillen van dat in landen als België (of een regio als Vlaanderen). Daarom wordt sinds kort ook rekening gehouden met twee andere factoren: hoeveel gezinsleden werken en hoeveel comfort je hebt. Arm zijn betekent nu ook dat minder dan een vijfde van de gezinsleden werkt, of dat je bijvoorbeeld geen tv hebt, geen badkamer, nooit een weekje op reis kunt.
Wat blijkt? In Vlaanderen heeft bijna iedereen een tv, een badkamer en een realistisch vakantieplan. Volgens de nieuwe criteria zijn hier nog nauwelijks armen: 0,4 procent van de Vlamingen combineert de drie criteria, dat is bijna de laagste score van de hele EU. In Roemenië, de Europese armoedekampioen, is dat 4,7 procent; in Duitsland nog altijd 1,7 procent, wat aantoont dat een goed draaiende economie niet altijd goed is voor alle inwoners.
Wie de pech heeft toch arm te zijn in Vlaanderen, raakt daar niet gemakkelijk uit. Arm zijn is onder meer slecht voor je schoolresultaten, je gezondheid, je arbeidskansen. Opvallend is ook dat, terwijl de Vlaamse werkzaamheidsgraad stijgt, het aantal gezinnen waar bijna niemand werkt zo goed als gelijk blijft: de armste gezinnen profiteren dus niet van een aantrekkende arbeidsmarkt.
DS, 16-06-2011 (Wouter Woussen)