Barst
28th November 2006, 17:24
Chávez heeft er weer een vriend bij
Ecuador gaat het proberen met een linkse president. Rafael Correa won overtuigend van bananenmagnaat Alvaro Noboa.
Van tevoren hadden beide kandidaten de mogelijkheid van fraude opengehouden voor het geval ze in de tweede ronde van de presidentsverkiezingen niet zouden winnen. Volgens de voorlopige uitslagen kreeg Correa 67 procent van de stemmen. Dus was het Noboa, een populist die de kiezers naar zijn bijeenkomsten lokte met cadeaus en het tonen van religieuze vervoering, die het woord ’rechtszaak’ in de mond nam.
Maar de effectenbeurzen leken het al zeker te weten: Ecuadoriaanse obligaties zakten een paar procent, uit vrees dat Correa de betaling van staatsschuld zal vertragen of opschorten.
De nieuwe president heeft economie gestudeerd in de VS, maar heeft daar geen grote liefde voor de markteconomie aan overgehouden. Hij heeft beloofd de corruptie te bestrijden en het politieke systeem te hervormen. Daarvoor wil hij, net als in Bolivia gebeurde na de verkiezing van Evo Morales, verkiezingen uitschrijven voor een assemblee die een nieuwe Grondwet moet gaan maken. In het nieuwe politieke bestel moeten de traditionele partijen minder invloed krijgen.
Zelf maakt Correa dan ook geen deel uit van dat bestel. Zijn enige politieke ervaring is dat hij een paar maanden minister van financiën was. Bij de verkiezingen voor het parlement in oktober had hij geen eigen kandidaten. Als president moet hij vrezen dat het parlement hem vaak dwars zal zitten.
Maar in Ecuador is dat niet de eerste zorg van een president. In een land waar driekwart van de bevolking straatarm is, is politieke onrust nooit ver weg. Correa’s voorganger Alfredo Palacio moest in maart van dit jaar de noodtoestand uitroepen in vijf provincies omdat Indianen daar protesteerden tegen onderhandelingen met de VS over een vrijhandelsverdrag.
Dat verdrag zal Correa niet tekenen, heeft hij beloofd. Verder zal hij 100.000 goedkope huizen bouwen en de sociale uitkering voor de allerarmsten in Ecuador (nu 27,50 euro per maand) verdubbelen.
Dat alles zal de Venezolaanse president Hugo Chávez als muziek in de oren klinken: na onder meer Bolivia en Nicaragua belandt opnieuw een Latijns-Amerikaans land in het anti-Amerikaanse kamp.
Niet dat het de Ecuadoranen daar nu speciaal om ging: toen Correa de afgelopen weken wat al te veel op die toer ging, en president George Bush bijvoorbeeld een ’minkukel’ noemde, begon hij in de peilingen te zakken en liet hij al te openlijke steun voor Chávez even achterwege. Zondagavond laat zei hij het zo: „Hugo Chávez is mijn vriend, maar in mijn huis maken mijn vrienden niet de dienst uit, dat doe ik zelf”.
Volk mort altijd rond het presidentieel paleis
President zijn in Ecuador is geen rustige baan. De laatste tien jaar zagen drie presidenten zich gedwongen voortijdig af te treden:
In februari 1997 marcheerden twee miljoen mensen door de hoofdstad om het aftreden te eisen van Abdalá Bucaram Ortiz. Ze waren boos over sterke prijsstijgingen. Het parlement besloot de presidentiële bijnaam, ’de gek’, van een officieel stempel te voorzien en zette hem af wegens ’mentaal onvermogen’.
In januari 2000 ontvluchtte president Jamil Mahuad het paleis nadat duizenden Indianen met militairen het parlement bezetten en een ’regering van nationale redding’ uitriepen.
In april 2005 ontsloeg het parlement Lucio Guitierrez, president maar eerder ook couppleger tegen Mahuad, wegens ’machtsmisbruik en wanbestuur’. Huidig president Alfredo Palacio werd benoemd tot interim-president.
Trouw, 28-11-2006
Ecuador gaat het proberen met een linkse president. Rafael Correa won overtuigend van bananenmagnaat Alvaro Noboa.
Van tevoren hadden beide kandidaten de mogelijkheid van fraude opengehouden voor het geval ze in de tweede ronde van de presidentsverkiezingen niet zouden winnen. Volgens de voorlopige uitslagen kreeg Correa 67 procent van de stemmen. Dus was het Noboa, een populist die de kiezers naar zijn bijeenkomsten lokte met cadeaus en het tonen van religieuze vervoering, die het woord ’rechtszaak’ in de mond nam.
Maar de effectenbeurzen leken het al zeker te weten: Ecuadoriaanse obligaties zakten een paar procent, uit vrees dat Correa de betaling van staatsschuld zal vertragen of opschorten.
De nieuwe president heeft economie gestudeerd in de VS, maar heeft daar geen grote liefde voor de markteconomie aan overgehouden. Hij heeft beloofd de corruptie te bestrijden en het politieke systeem te hervormen. Daarvoor wil hij, net als in Bolivia gebeurde na de verkiezing van Evo Morales, verkiezingen uitschrijven voor een assemblee die een nieuwe Grondwet moet gaan maken. In het nieuwe politieke bestel moeten de traditionele partijen minder invloed krijgen.
Zelf maakt Correa dan ook geen deel uit van dat bestel. Zijn enige politieke ervaring is dat hij een paar maanden minister van financiën was. Bij de verkiezingen voor het parlement in oktober had hij geen eigen kandidaten. Als president moet hij vrezen dat het parlement hem vaak dwars zal zitten.
Maar in Ecuador is dat niet de eerste zorg van een president. In een land waar driekwart van de bevolking straatarm is, is politieke onrust nooit ver weg. Correa’s voorganger Alfredo Palacio moest in maart van dit jaar de noodtoestand uitroepen in vijf provincies omdat Indianen daar protesteerden tegen onderhandelingen met de VS over een vrijhandelsverdrag.
Dat verdrag zal Correa niet tekenen, heeft hij beloofd. Verder zal hij 100.000 goedkope huizen bouwen en de sociale uitkering voor de allerarmsten in Ecuador (nu 27,50 euro per maand) verdubbelen.
Dat alles zal de Venezolaanse president Hugo Chávez als muziek in de oren klinken: na onder meer Bolivia en Nicaragua belandt opnieuw een Latijns-Amerikaans land in het anti-Amerikaanse kamp.
Niet dat het de Ecuadoranen daar nu speciaal om ging: toen Correa de afgelopen weken wat al te veel op die toer ging, en president George Bush bijvoorbeeld een ’minkukel’ noemde, begon hij in de peilingen te zakken en liet hij al te openlijke steun voor Chávez even achterwege. Zondagavond laat zei hij het zo: „Hugo Chávez is mijn vriend, maar in mijn huis maken mijn vrienden niet de dienst uit, dat doe ik zelf”.
Volk mort altijd rond het presidentieel paleis
President zijn in Ecuador is geen rustige baan. De laatste tien jaar zagen drie presidenten zich gedwongen voortijdig af te treden:
In februari 1997 marcheerden twee miljoen mensen door de hoofdstad om het aftreden te eisen van Abdalá Bucaram Ortiz. Ze waren boos over sterke prijsstijgingen. Het parlement besloot de presidentiële bijnaam, ’de gek’, van een officieel stempel te voorzien en zette hem af wegens ’mentaal onvermogen’.
In januari 2000 ontvluchtte president Jamil Mahuad het paleis nadat duizenden Indianen met militairen het parlement bezetten en een ’regering van nationale redding’ uitriepen.
In april 2005 ontsloeg het parlement Lucio Guitierrez, president maar eerder ook couppleger tegen Mahuad, wegens ’machtsmisbruik en wanbestuur’. Huidig president Alfredo Palacio werd benoemd tot interim-president.
Trouw, 28-11-2006